ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ
Share on facebook
Share on twitter
Share on facebook
Share on twitter
Share on email

Τι μου λείπει απ’ το lockdown

Είναι τόσα αυτά που μου λείπουν από το lockdown ώστε ανησυχώ για πιθανή μετάλλαξή μου. Διότι, εντάξει, καλή η κανονικότητα, αλλά και οι χαρές του lockdown αδικήθηκαν, δεν πήραν την αναγνώριση που τους άξιζε. Πρώτα η νυχτερινή ησυχία. Θα μου πείτε ότι γερνάω. Μπα, περισσότερο με γερνάει η εξάτμιση από το μηχανάκι, ο Κιάμος να κλαίει στα ηχεία του κάγκουρα που ανοίγει την πόρτα για να ξεφορτώσει το «μωρό», τα γέλια πάνω από ένα ηλίθιο αστείο που σκάει κάτω από το παράθυρό σαν σακούλα σκουπιδιών.

Είχε κάτι υπέροχα απόκοσμο αυτή η ησυχία. Έβγαινες στο μπαλκόνι και έβλεπες άδειο δρόμο βουτηγμένο στη σιωπή. Σαν να είσαι σε ταινία με το τέλος του κόσμου και είσαι εσύ αυτός που έμεινε για να αποχαιρετήσει τη θορυβώδη ανθρωπότητα. Εσύ και τα σκυλιά. Αυτά δεν είχαν αντίληψη της συνθήκης και συνέχιζαν να γαβγίζουν. Ο ύπνος με ξεκλείδωτη πόρτα. Τώρα με την κανονικότητα έχουμε και ένα φονικό τη μέρα. Με απαγόρευση κυκλοφορίας έπρεπε να πέσεις σε ληστή κομάντο που θα χαθεί στις σκιές για να σε ληστέψει. Αφού σκέφτηκα να κόψω την ασφάλεια κλοπής του αυτοκινήτου. Γενικώς σκέφτηκα να κόψω την ασφάλεια του αυτοκινήτου. Μετρημένα χιλιόμετρα έκανα.

Μετά ήταν το ντύσιμο. Όλο τον χειμώνα με δύο φόρμες τον έβγαλα, πλύνε-βάλε. Δεν πας πουθενά, δεν σε βλέπει άνθρωπος. Έβγαζες την παντόφλα και έβαζες τα αθλητικά για να βγεις έξω. Δεν κατέβασα καν χειμωνιάτικα. Ήρθε ζεστός ο Μάης και βρήκε τη ντουλάπα έτοιμη. Δεν το συζητώ για τα ραντεβού που δεν έγιναν, τις εκδηλώσεις που χώρεσαν μέσα στο Zoom, κάτι τραπέζια που δεν στρώθηκαν, τα αμέτρητα ποτά που δεν μπήκαν στο ποτήρι εξοικονομώντας πόρους στο ήπαρ.

Και τώρα σου λέει ήρθε η κανονικότητα. Αυτήν την εβδομάδα αρκετά νοσοκομεία επιστρέφουν σε προ covid λειτουργία. Τα νησιά γεμίζουν. Στη Μέση Ανατολή σκοτώνονται. Την Παρασκευή θα ανοίξουν τα θερινά σινεμά. Γίνεται η ζωή όπως παλιά. Τα πάντα επιστρέφουν. Εκτός από τον χαμένο χρόνο. Καλά ήταν στο lockdown. Νόμιζες ότι και ο χρόνος έστεκε ακίνητος. Και όμως έτρεχε. Και εσύ μαζί του. Απλώς εσύ ήσουν πάνω σε διάδρομο γυμναστικής. Λαχάνιαζες, αλλά δεν πήγαινες πουθενά.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ...

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΜΕ TAGS

[tag_groups_alphabet_tabs exclude_letters=”” hide_empty=1 smallest=16 largest=26]